Blog || Hoe doe je dat nou eigenlijk, vertragen?

"Vertragen". Het wordt vaak gezegd tegen ouders van jonge kinderen: “Je moet gewoon wat meer vertragen.” Maar zelden wordt uitgelegd wat dat dan eigenlijk betekent. 

Vertragen is geen ademhalingsoefening, geen methode en geen mindset die je even aanzet. Het is iets wat diep in je lichaam verankerd zit. Zeker als je een baby hebt. Maar hoe moet vertragen nou eigenlijk? 

In deze blog lees je wat vertragen écht is, waarom het zo lastig voelt en hoe het samenhangt met hechting, regulatie en de natuurlijke logica van ouderschap.

Wat betekent vertragen eigenlijk?

Vertragen betekent dat je lichaam overschakelt naar een andere stand. Niet de stand van presteren, plannen en oplossen, maar die van aanwezig zijn, afstemmen en dragen. Bij ouders en baby’s gaat vertragen altijd samen met: hechting, regulatie van het zenuwstelsel en veiligheid Het is geen bewuste keuze die je maakt met je hoofd. Het is een biologische reactie.

Vertragen is biologie, geen opvoedstrategie

Wij mensen zijn zoogdieren. En bij zoogdieren gebeurt na de geboorte van een jong iets heel specifieks: het tempo gaat omlaag. Een baby kan niet versnellen. Niet zijn ademhaling. Niet zijn prikkelverwerking. Niet zijn emoties. Dus past het lichaam van de ouder zich aan: de hartslag verlaagt, de ademhaling wordt rustiger, bewegingen worden trager en de stem wordt zachter Dat is geen aangeleerd gedrag. Dat is hechting.

Waarom voelt vertragen dan zo moeilijk?

Omdat onze samenleving snelheid beloont. Ouders krijgen al snel te horen dat ze: snel moeten herstellen, snel weer mee moeten draaien, snel weer ‘zichzelf’ moeten zijn Maar hechting laat zich niet haasten. Je zenuwstelsel kan niet tegelijk: alert en productief zijn én diep afgestemd en regulerend Als je dat toch probeert, ontstaat er onrust. Bij jou. En bij je baby. Niet omdat je faalt. Maar omdat je lichaam iets anders nodig heeft.

Vertragen begint niet bij je baby

Een belangrijke misvatting: Vertragen gaat niet over je baby rustiger maken. Je baby nodigt jou uit om te vertragen. Zodra jij zakt in tempo: kan je baby zich veiliger voelen, wordt regulatie mogelijk, verdiept hechting. Niet door perfecte handelingen, maar door jouw staat van zijn.

Hoe ziet vertragen er concreet uit?

Vertragen ziet er vaak heel anders uit dan ouders verwachten.

1. Eerst voelen, dan doen. Voor je reageert op je baby, voel even: hoe snel adem ik? hoe gespannen is mijn lijf? Je hoeft niets te veranderen. Alleen opmerken. Dat is vertragen.   

2. Minder handelingen, meer ruimte. In de natuur zie je geen zoogdieren die hun jong continu ‘bezig houden’. Er is nabijheid. Warmte. Rust. Soms hoeft er niets opgelost te worden. Aanwezig zijn is voldoende.

3. Spiegelen alsof je baby een volwassene is Stel je voor dat jij overstuur bent. En iemand praat rustig tegen je, maar is zelf gespannen en gehaast. Dat werkt niet. Voor baby’s geldt hetzelfde. Ze reguleren niet op woorden, maar op jouw tempo. 

Vertragen en hechting: onlosmakelijk verbonden

Hechting ontstaat niet door schema’s of methodes. Hechting ontstaat wanneer een baby zich veilig voelt in jouw nabijheid. En veiligheid heeft altijd hetzelfde tempo: langzaam genoeg om te voelen.

Waarom vertragen juist jouw kracht is

In een wereld vol adviezen, stappenplannen en optimalisatie is vertragen radicaal. Bij Met Zachte Handen kijk ik niet naar wat je moet fixen, maar naar: wat je lijf al weet, hoe hechting van nature werkt en wat jouw baby nodig heeft aan afstemming

Vertragen is geen zwakte. Het is biologische intelligentie. 

 

FAQ

Wat betekent vertragen met een baby?

Vertragen betekent dat je je tempo aanpast aan dat van je baby. Dit gebeurt via je ademhaling, bewegingen en aanwezigheid, niet via technieken.

Waarom is vertragen belangrijk voor hechting?

Omdat een baby zich alleen kan reguleren wanneer hij veiligheid ervaart. Vertragen zorgt voor die veiligheid.

Hoe leer ik vertragen als ouder? Je leert het niet, je herinnert het. Door minder te doen en meer te voelen, volgt je lichaam vanzelf.

Misschien hoef je niet harder je best te doen. Misschien hoef je vooral minder te vechten tegen het tempo dat je lichaam al aangeeft. Je baby vraagt geen perfect ouderschap. Die vraagt aanwezigheid. En aanwezigheid heeft maar één tempo. Dat van vertrouwen.