De Impact van Afwijzing: 

Wat Betekent Het Voor Je Baby? 

De Pijn van Afwijzing bij Volwassenen

Je kent dat gevoel vast wel. Je zoekt verbinding met je partner, maar krijgt een kille reactie of helemaal geen. De steek van afwijzing kan pijnlijk zijn. Maar stel je nu voor hoe dat voelt voor een baby, die volledig afhankelijk is van liefdevolle aandacht. Voor hem is afwijzing geen teleurstelling, maar een echte noodsituatie. In deze blog ontdek je hoe afwijzing bij baby's werkt, welke impact het heeft en, gelukkig, hoe je het kunt herstellen. Je komt thuis na een lange dag en zoekt even de nabijheid van je partner. Je legt een hand op hun schouder, maar ze trekken zich terug. Of je deelt iets met ze en krijgt een vluchtig "hmm" terug terwijl hun ogen op de telefoon blijven. Misschien wuif je het weg, ze zijn moe, druk, afgeleid. 
Maar als dit te vaak gebeurt, begint het te knagen. "Ben ik niet belangrijk? Zie je me wel echt?" Draai het nu eens om. Stel je voor dat je in een vreemd land bent, de taal niet spreekt en totaal afhankelijk bent van één persoon. Elke keer als je hulp nodig hebt, loopt diegene weg of reageert alleen met een zucht. Hoe zou dat voelen?

 
Wat Afwijzing Doet met een Baby 

Voor een baby is afwijzing geen klein ongemak. Het is een bedreiging voor hun bestaan. Letterlijk. 
Een baby is volledig afhankelijk van nabijheid en aandacht om zich veilig te voelen. Als een ouder (bewust of onbewust) afwijzend reageert, gebeurt er iets fundamenteels in het brein van de baby: 

Stresshormonen schieten omhoog 

Een baby ervaart stress, net als wij dat doen bij afwijzing. Maar zonder relativeringsvermogen voelt het als een levensgevaarlijke situatie. 

Hechting raakt verstoord 

Als afwijzing een patroon wordt, kan de baby zich ontwikkelen tot een kind dat constant om aandacht vraagt (angstige hechting) of zich juist afsluit (vermijdende hechting). 

Zelfbeeld wordt aangetast 

Een baby denkt niet: "Mama is moe" of "Papa heeft stress." Het enige dat binnensluipt is: "Mijn behoefte is niet belangrijk." 

Maar Mijn Baby Huilt Toch Niet? 

Sommige ouders denken: "Mijn baby is zo rustig, hij huilt bijna nooit." Dat kan. Maar een baby die niet huilt, heeft niet per se geen behoefte. Sommige baby's leren simpelweg dat hun signalen niet beantwoord worden en geven het op. Dit betekent niet dat ze geen schade oplopen, integendeel, ze hebben geleerd dat het geen zin heeft om te vragen om wat ze nodig hebben. 

Oplossingen: Hoe Kun Je Het Beter Doen? 

Hechting is geen alles-of-niets-verhaal. Het draait om consistentie en reparatie. Hier zijn een paar dingen die kunnen helpen:

Vergelijk het met hoe jij behandeld wilt worden 
Als je baby huilt of jouw aandacht zoekt, stel jezelf dan voor hoe het zou voelen als jij in die situatie zat. 

Herstelmomenten zijn goud waard 
Het gaat niet om perfectie. Zelfs als je een moment mist, kun je later alsnog reageren met: "Ik zag dat je me nodig had, ik ben er voor je." 

Luister naar het fluisteren voordat het schreeuwen wordt. 

Baby’s communiceren subtiel voordat ze echt overstuur raken. Let op zoekende oogjes, kleine geluidjes of reiken naar je.

Draag of houd je baby vaker vast 
Lichamelijk contact verlaagt stress en geeft een veilig gevoel. 
Wees bewust van je eigen patronen 
Ben jij zelf vermijdend of angstig in relaties? Dit kan doorwerken in hoe je op je baby reageert. 
Zelfreflectie helpt. 

Conclusie 
Afwijzing doet pijn, voor volwassenen, maar nog veel meer voor baby's. Waar wij als volwassenen een afwijzende blik misschien nog kunnen relativeren, voelt een baby het als een directe bedreiging. 
Maar het mooie is: het is altijd te herstellen. Niet altijd meteen goed, maar met genoeg liefdevolle 
momenten om een veilige basis te geven. Want uiteindelijk willen we allemaal hetzelfde: gezien en geliefd worden.

In de cursus "Borstvoeding begrijpen" leer je over responsief ouderschap,, en de noodzaak daarvan 

Cursus Borstvoeding begrijpen 7 modules – Met zachte handen